|
|
|
| |
|
|
HISTORIE |
| |
| |
Wijhe '92 is een sprankelende jonge club met een lange geschiedenis. Van oude sentimenten tussen de fusiepartners IJsselboys en Wijhe is inmiddels geen sprake meer al wordt er zo nu en dan nog weleens een gekscherende opmerking gemaakt.
Dat moet ook kunnen. Bij het ontstaan in 1992 lag dat nog anders.
Het waren erelid Gerrit van de Sluis namens vv Wijhe en oud-voorzitter Jo Tijhuis namens IJsselboys die met de brandweerwagen van de gemeente Wijhe naar het complex aan de
Zandhuisweg kwamen om het startsein te geven voor de nieuwe club die was ontstaan uit beide Wijhese voetbalclubs. Van de Sluis liet groenwitte ballonnen op en Tijhuis geelwitte. Terwijl de ballonnen in de clubkleuren van de gewezen rivalen
symbolisch in de lucht verdwenen, kwamen de jongste ieden van de club in het nieuwe roodwitte tenue (rood shirt, wit broekje, rode kousen) te voorschijn. Vrolijkheid en enthousiasme voor de nieuwe start mengden zich met de pijn van de fusie.
Die pijn was niet zo vreemd. Decennialang bestreden IJsselboys en Wijhe elkaar
op het scherpst van de snede. Wijhe was in 1915 als algemene voetbalvereniging opgericht, met sterke wortels onder de arbeiders van Wijhe. Op een stuk land aan 't Anem
speelde de club zijn wedstrijden. Saillant detail: ook IJsselboys speelde zijn wedstrijden aan 't Anem alleen nog verder richting Herxen. Wijhe verhuisde diverse keren. Na 't Anem werd nog gespeeld op een veld vlakbij de vieeswarenfabriek van Meester.
En nog weer later kregen de groenwitten een stuk grond beschikbaar gesteld van landgoed De Gelder, op de plek waar nu ongeveer de Bereklauw is in de nieuwe wijk Krijtenberg.
Oude leden herinneren zich nog hoe daar voor de wedstrijd voor elk team een
bak met water werd opgehaald bij een nabijgelegen boerderij waarmee de spelers zich na afloop konden wassen. Pas toen er in de jaren zestig een nieuw sportcomplex kwam aan de Zandhuisweg kwam aan die situatie een einde. Wijhe verhuisde, ondanks het
aanbod van de baron aan de club om nog een extra veld te mogen gebruiken.
IJsselboys kent een kortere geschiedenis. De katholieke club werd in 1948 opgericht, drie jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De oprichting vond plaats In de
sigarenzaak van Willem Schuiling Spoorstraat 17. Voor de oorlog was er in de buurt ook een katholieke club geweest: Vitesse in Boerhaar. Die werd tijdens de oorlog opgedoekt. IJsselboys pakte de katholieke voetbaldraad na de oorlog op en deed dat
met verve. De rivaliteit was groot, het fanatisme ging ver. Oud-voorzitter Jo Tijhuis - die in totaal liefst 21 jaar voorzitter was van de katholieke club, herinnert zich het fanatisme.
Een anekdote die hem is bijgebleven en die de rivaliteit typeert
heeft betrekking op de grote kantinebrand van IJsselboys. We hadden een uitvoering in de gymzaal gezien en kwamen buiten. Toen zei iemand van Wijhe:
"hoi hoi hoi, de kantine van IJsselboys is afgebrand", zegt Tijhuis. Het clubgevoel speelde aan beide
kanten een sterke rol. Tijhuis was al in de jaren zeventig in gesprek met Wijhe over een fusie maar een samengaan werd bij een enquête in het begin van de jaren tachtig nog categorisch door de leden afgewezen.
De ironie is dat juist de kantinebrand
uiteindelijk de fusie heeft bespoedigd. Er moesten nu snel spijkers met koppen worden geslagen. Dat lukte wonderwel, al heeft de fusie onmiskenbaar tot opzeggingen door leden geleid. Maar in september 1992 ging een nieuwe club van start: Wijhe '92.
De nieuwe club was toen overigens nog uitsluitend een voetbalclub. Katholiek Wijhe beschikte sinds 1962 over een eigen handbalclub, die niet geheel toevallig de IJsselstars heette. De dames waren verbonden met IJsselboys, speelden ook in het geelwit,
maar waren een zelfstandige vereniging met een eigen bestuur.
Er werd gehandbald aan de vv Wijhe kant van de sportvelden en de dames hadden twee Kleedkamers in hetzelfde gebouw als Wijhe in gebruik. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig waren er
twee grote veranderingen in handballand. Ten eerste werd het handbal oude stijl afgeschaft. Tot en met de jaren zestig bestonden handbalteams uit elf spelers en werd gespeeld op een voetbalveld dat voor de gelegenheid werd ingedeeld in vakken.
Dit veranderde in zevenhandbal en er werd op een kleiner veld gespeeld.
Ook in de jaren zeventig werd IJsselstars een algemene handbalclub. Om de verandering van identiteit te illustreren, veranderden de clubkleuren in lichtblauw/donkerblauw.
Als zaalsport begon handbal aan een opmars. De grasvelden veranderden in verharde velden en in de winter werd een zaalcompetitie in sporthallen gespeeld. Tot 1990 moesten de handballers voor thuiswedstrijden uitwijken naar Olst, maar sinds de
ingebruikname van sporthal de Speelbrink wordt er in Wijhe gehandbald.
Na de aanleg van een nieuw verhard veld en de sloop van de kleedkamers van IJsselstars werd twee jaar na oprichting van Wijhe '92 besloten tot fusie met deze vereniging.
Sinds die tijd gaat de handbalafdeling als Oranjerie/Wijhe '92 door het leven. De clubkleuren veranderden in roodwit (een rood shirt, rode broek en witte kousen). Of het aan de fusie ligt, is niet te zeggen. Maar vast staat wel dat het de handbal
goed gaat binnen de club. Het is een stevige tak, met een groeiende aanwas van leden. Kwalitatief spreekt Wijhe '92 een handbalwoordje mee, maar ook in de breedte gaat het goed.
Er is veel gebeurd bij Wijhe '92. Zonder aarzeling kan worden vastgesteld
dat de club er sportief en als vereniging goed voorstaat. De diepgewortelde rivaliteit van weleer is schier verdwenen en dat mag als een prestatie van formaat worden gezien.
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
